|
19/12/11 |
|
 Հեռուստացույցի ձայնը բարձր է, իսկ բուխարու մի անկյունում կուչ եկած թմբլիկ կատուն ճպճպացնում է աչքերը: Սլավոնական դիմագծերով կինը մի կողմ է տանում սեղանին շարված գրքերը ու ընդառաջ գալիս.
«Բարով եք եկել,- վարժ հայերենով ներս է հրավիրում նա, մինչ կատուն, առիթից օգտվելով, սկսում է ակտիվորեն ցաքուցրիվ անել բազմոցին դրված թղթերը: - Ոնց որ պարող փիղը, այնպես էլ հայերեն խոսող լիտվուհին, գիտեմ, տարօրինակ է, բայց իմ սերը «Սասունցի Դավիթն» է, իսկ հայերենն ինձ համար իսկական երաժշտություն է»,- ժպտում է նա:
|
|
01/12/11 |
|
 Արդեն 14 տարի ՄԻԱՎ-ով ապրող Արմենուհի Ասատրյանը (անուն-ազգանունը փոխված են) Լոռու մարզի 28 կանանցից մեկն է, ում հիվանդությունը բացահայտված է:
11 (2000 թվականին) տարի առաջ, երբ Արմենուհու ամուսինը հիվանդացավ դեղնախտով, կնոջ սիրտը հուշեց, որ հիվանդությունն ավելի խոր արմատներ ունի:
Ուկրաինայում, որտեղ տեղափոխվել էին ամուսնությունից 2,5 տարի հետո, ամուսնության հաջորդող 4 տարիների բոլոր առավոտները լուսանում, իսկ երեկոները մթնում էին նույն հույսով, որ ամուսինը թմրամիջոց ընդունած չլինի: Հիասթափությունների 4 տարիներից հետո հետազոտությունը ցույց տվեց, որ Արմենուհու ամուսինը հիվանդ է ՁԻԱՀ-ով:
22 տարեկան էր, երբ իմացավ, որ հիվանդ է. «ՄԻԱՎ-ն ինձ ուժեղ դարձրեց: Հիվանդության մասին իմանալուց հետո կառչում ես կյանքից, ամեն օրն ապրում ես այնպես, ոնց որ էդ քո վերջին օրն է»:
|
|
23/11/11 |
|
 Ամեն ինչ սկսվեց անցյալ տարվա նոյեմբերին, երբ շատերի համար անսպասելի՝ հեռուստալրագրող Լիլիթ Բլեյանը ներկայացավ որպես հեղինակ-կատարող`համացանցում ներկայացնելով իր «Սպասող գնացքներ» երգը:
«Այն պահից, երբ ձայնագրվեց առաջին երգը՝ «Սպասող գնացքները», ու հանկարծ, ինձ համար շատ անսպասելի, սիրվեց բազմաթիվ անծանոթ մարդկանց կողմից, արդեն պարզ էր, որ պետք է գործը մի ավարտուն կետի հասցնել»,- «Մեդիալաբին» ասում է Լիլիթ Բլեյանը:
|
|
07/11/11 |
|
 Ամեն օր` կեսօրից հետո, տնային գործերն ավարտելուն պես միջահասակ, կանոնավոր դիմագծերով կինը շտապում է արհեստանոց, որտեղ իրար կողք կողքի սպասում են նրա փայտե զավակները:
Փայտե հին ժամացույցի տակ դրված կտորը վերցնելով` նա մոտենում է յուրաքանչյուր արձանիկի, խնամքով մաքրում նրանց վրա գիշերը նստած փոշու բարակ շերտն ու նստելով մի անկյունում` սկսում աշխատել…
|
|
27/10/11 |
|
 43 տարի շարունակ հազարավոր փոքրիկ մարդուկների լույս աշխարհ գալուն օգնած 76-ամյա Էմմա Պողոսյանն ամեն անգամ նույն կերպ և միևնույն ժամանակ նորովի է ուրախանում ևս մեկ փոքրիկի ծնունդով: 1977-ին, երբ հինգհազարերորդ ծնունդն ընդունեց, որոշեց բավարարվել միայն օրվա ծնունդները հաշվելով:
|
|
18/10/11 |
|
 Ցանցապատ գլխարկով մեղվաբույծը մոտենում է փեթակներին, նիհար ձեռքերով բացում դռները` մեծացնելով փեթակ մտնող օդի հոսքը: Ժրաջան մեղուները ընդունում են ազդանշանն ու դուրս գալիս` նեկտար բերելու:
Մեղուների հանդեպ սերը վանաձորցի Ռաֆայել Վեզիրյանը ժառանգել է հորից: 78-ամյա մեղվաբույծը մանուկ հասակից բազմահազար մեղուներ է տեսել, նրան միշտ գրավել է փեթակների շուրջը վխտացող մեղուների միալար երաժշտությունը սակայն, երբ 18 տարի առաջ սկսեց զբաղվել մեղվաբուծությամբ, քիչ բան գիտեր մեղուների մասին:
|
|
11/10/11 |
|
 Ծաղրածուն պատրաստվում է ներկայացման` ճտքակոշիկներ, զոլավոր գուլպաներ, կարճ, կարմիր տաբատ, վառ դեղին վերնաշապիկ, լայնեզր գլխարկ, կարմիր քիթ, կարմիր թշեր, ժպիտ, և հայելու միջից նայում է նա`23-ամյա Էմիլ Օհանյանը:
Նա կատարում է Լեոնիդ Ենգիբարյանի հայտնի համարը. փայտից կախում է ժիլետը, շարֆը, գլխարկը, ձեռնափայտը, դնում ճակատին: Հանդիսատեսը շունչը պահում է… Ակնթարթ… Շորը ծաղրածուի հագին է, գլխարկը` գլխին, շարֆը` ուսերից կախված, իսկ ձեռնափայտը` ձեռքին:
|
|
23/08/11 |
|
 «Երազիս մեջ այրում էիր
Նամակներս քեզ գրած,
Ա՜խ, նրանց մեջ թե բանայիր,
Իմ սիրտը կար, իմ սիրած»
Հովհաննես Շիրազի այս տողերը գարնանն առաջին անգամ հնչեցին Թուրքիայի տարբեր հեռուստաալիքների եթերում: Երգը կոչվում էր «Նամակ»: Կատարողը ստամբուլահայ երգչուհի Սիբիլ Փեքթորոսօղլուն էր: Երգչուհին այս տեսահոլովակից հետո հայտնի դարձավ ոչ միայն ստամբուլահայերի շրջանում, այլ ամբողջ Թուրքիայում և Հայաստանում:
|
|
20/07/11 |
|
 Լոռեցի 62-ամյա Արամ Նազարյանը հանրապետությունում առաջինն է, ում տնամերձ հողամասում ավանդական լոլիկի ու կարտոֆիլի կողքին իրենց արմատներն են ձգել աշխարհի տարբեր երկրներից բերված բուսատեսակները:
«Հայաստանում ես առաջինն եմ այս բույսերի աճեցմամբ զբաղվել, հիմա արդեն ուրիշներն էլ կլինեն, բայց նրանց թիվը մեծ չէ»,- ասում է նա:
|
|
08/07/11 |
|
 Վանաձորցի Լուսինե Հովհաննիսյանին այս տարի էլ չհրավիրեցին մասնակցելու Շուշիի ազատագրման տարեդարձին:
Շուշիի ազատագրման 19-րդ տարին Ղարաբաղյան պատերազմի մարտիկ 35-ամյա Լուսինեն անցկացրեց մենության մեջ՝ վարձով բնակարանում:
Երբ 15 տարեկան էր, երազում էր մեծ տուն ունենալու, կրթություն ստանալու մասին: Սակայն Հովհաննիսյանների ընտանիքի համար տուն ունենալն այդպես էլ երազանք մնաց, իսկ գիրք վերցնելու տեղը դեռատի օրիորդը զենք վերցրեց ու որպես կապավոր գնաց պատերազմ:
|
|
|
