Ֆոտոէսսե

Ֆոտոպատմությունը` Փիրուզա Խալափյանի

Նա կատարում է Լեոնիդ Ենգիբարյանի հայտնի համարը. փայտից կախում է ժիլետը, շարֆը, գլխարկը, ձեռնափայտը, դնում ճակատին: Հանդիսատեսը շունչը պահում է… Ակնթարթ… Շորը ծաղրածուի հագին է, գլխարկը` գլխին, շարֆը` ուսերից կախված, իսկ ձեռնափայտը` ձեռքին:

Հերթը ծափերինն է… Համարն այնքան բարձր ծափահարությունների է արժանանում, որ անգամ մանկուց լսողության խնդիրներ ունեցող 23-ամյա Էմիլ Օհանյանը ժպիտի միջով լսում է դրանք:

Լույսերի և սպասումների մեջ Էմիլը երազում է կրկեսի մասին, իր ապագայի, որը տեսնում է կլոր, կարմիր արենայի կենտրոնում` ծափահարությունների և ծիծաղի ներքո:

«Կրկեսը նրա ամբողջ կյանքն է,- ասում է մայրը,- նվիրումն ու երազանքները»:

© Medialab.am